Kiedyś przerażali, obecnie budzą wyłącznie ciekawość i fascynują groźnym kolorytem towarzyszącym ich dziejom. Wikingowie. Bohaterowie popkultury przedstawiani w licznych filmach fabularnych i paradokumentalnych oraz w książkach i komiksach. Brodaci, imponujący wydatną muskulaturą, obdarzeni wyjątkową sprawnością wojownicy chroniący się za okrągłymi tarczami, zadający mordercze ciosy mieczami i nieodłącznymi toporzyskami. Często, chociaż niezgodnie z prawdą historyczną, ukazywani w hełmach z turzymi rogami. Wikingom sławy przysporzył świetny serial kanadyjsko-irlandzki z duńskim władcą Ragnarem Lodbrokiem, Lagerthą i ich synami jako centralnymi postaciami brawurowo zrealizowanej, trzymającej w napięciu opowieści. Koleje ich życia, dość luźno potraktowane przez twórców filmu, stały się pretekstem do przedstawienia bogatego świata wierzeń, zwyczajów i codziennego życia ludów zamieszkujących Skandynawię w VIII i IX wieku. Także epopei ich zdumiewających morskich wypraw, odkryć i podbojów. Serial Wikingowie zgromadził przed telewizorami ogromną widownię, zniewalając widzów doskonałym scenariuszem, wyrazistymi postaciami, szybkim tempem akcji i jej licznymi zwrotami, w końcu zaś brawurowymi scenami batalistycznymi. Wśród nich również i mnie.