Niespełna dwieście lat dzielące śmierć Bolesława Krzywoustego (1138) i koronację Władysława Łokietka (1320) stanowi burzliwy okres w dziejach Polski. Państwo Piastów, podzielone na dzielnice w słynnym „testamencie” ostatniego z trzech Wielkich Bolesławów, zaczęło szybko tracić swoją międzynarodową pozycję. Postępujące rozbicie feudalne skazało Polskę na słabość polityczną i militarną, co w konsekwencji przyniosło utratę na wiele stuleci Śląska, ziemi lubuskiej, Pomorza Szczecińskiego. Jednocześnie za sprawą ożywionych kontaktów z Zachodem doszło do postępu cywilizacyjnego, wyrażającego się istotnymi zmianami gospodarczymi, rosnącą urbanizacją, rozwojem kultury dworskiej i zwyczajów rycerskich. Czas upadku państwa jako całości wykreował całą plejadę książąt o wielkich ambicjach politycznych i nie cofających się przed niczym przy ich realizacji. Przed oczami wielu z nich majaczyła wizja zdominowania krewniaków i kuzynów, wcielenia do swojego władztwa ich domen i zdobycia stołecznego Krakowa, a wraz z nim sięgnięcia po królewską koronę. Aby ją wcielić w życie, nie gardzili mało honorowymi sposobami walki. Imali się podstępu i sięgali po truciznę w celu wyeliminowania konkurentów.