Od chwili, kiedy w 1370 roku zmarł Kazimierz Wielki i dobiegły końca królewskie dzieje Piastów, Polskę dzieliło kilkanaście lat od objęcia jej tronu przez kolejną wielką dynastię. Ten okres w rodzimej historii obfitował w wyjątkowo burzliwe wydarzenia. Ich dość szczegółowemu opisowi poświęciłem ostatnie rozdziały książki Drapieżny ród Piastów; dodam z satysfakcją – ciągle obecnej na rynku i cieszącej się dużym zainteresowaniem. Pisząc o ich litewskich następcach na tronie Polski uznałem zatem, że nadmierne wykorzystywanie już raz przedstawionych treści i powtarzanie się przy okazji wprowadzenia w epokę jagiellońską nie wydaje się być wskazane. Aczkolwiek uniknąć tego zupełnie nie było możliwe.

Przyjmując takie rozwiązanie – aby sformułować myśl odrobinę przewrotnie – w zamian będę mógł upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu. Być może uda mi się zachęcić czytelników do sięgnięcia po wspomnianą książkę o Piastach (oczywiście głównie tych, którzy jeszcze tego nie uczynili), ale też więcej miejsca będę mógł poświecić samym Jagiellonom. O to zaś, jak wolno mi przypuszczać, chodzi przecież najbardziej. To oni są bohaterami tej książki i nikt inny nie powinien pretendować do tej roli.